فرآیند معنایابی و خودشناسی نوجوانان از منظر مشاوره فلسفی بر اساس نظریه هایدگر

چکیده

هدف: پژوهش حاضر با هدف تبیین فرآیند معنایابی و خودشناسی در دوره نوجوانی با تکیه بر مفاهیم بنیادین فلسفه مارتین هایدگر و کاربست آن‌ها در مشاوره فلسفی انجام شد.

روش‌شناسی: این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی انجام شد و بر تحلیل متون اصلی مارتین هایدگر، به‌ویژه هستی و زمان، و تفاسیر معتبر ثانویه استوار بود. داده‌ها از طریق مطالعه کتابخانه‌ای و تحلیل مفهومی گردآوری و در چارچوب مشاوره فلسفی بازسازی شدند.

یافته‌ها: تحلیل‌ها نشان داد که معنایابی و خودشناسی در نوجوانی فرآیندی وجودی–زمان‌مند است که در بستر ساختار «مراقبت» دازاین رخ می‌دهد و سه مرحله اصلی دارد: غرق‌شدگی در «آن‌ها» و دریافت معنای وام‌گرفته، فروپاشی معنا و هویت از طریق اضطراب وجودی و مواجهه با نیستی، و نهایتاً شنیدن فراخوان وجدان، پیش‌دستی بر مرگ و خلق معنای اصیل. اضطراب وجودی نه پدیده‌ای آسیب‌شناختی، بلکه امکان بنیادین آشکارگی اصالت و خودفهمی وجودی نوجوان است.

نتیجه‌گیری: مشاوره فلسفی مبتنی بر هایدگر می‌تواند با همراهی تأملی–وجودی نوجوان، زمینه گذار از هویت‌های وام‌گرفته به سوی انتخاب مسئولانه امکانات اصیل و زیستن معنادار را فراهم آورد.